Menu

Strandlodge

Beoordeling
[starratingmulti id="2" element_stars="petjes-dineren"]

Het is algemeen bekend dat de Heren graag in Winterswijk komen (klik hier) en wederom op pad naar dit Achterhoekse plaatsje voor een bezoek aan Nel en Henk van de Gulle Waard, rijden onze gastronomische avonturiers een straatje om. Eerst maar eens naar de Strandlodge voor een lunch. Dit etablissement, dat eigenlijk de restauratie is van het plaatselijke natuur-zwembad, heeft sinds eind vorige jaar een Michelinster weten te bemachtigen. De reacties vanuit Neerlands culinaire wereld zijn wisselend. Wat vinden de Heren: dikke pluim of koppie onder? 

De Heren draaien de bolide het parkeerterrein aan de Badweg op, wat overigens een passende naam is, gezien de functie van het langwerpige gebouw met twee verdiepingen, dat veel weg heeft van een stationsgebouw. Achter de zaak bevindt zich het natuurbad, dat gedurende de zomermaanden gretig bezocht wordt door de lokale Achterhoekers voor een frisse duik.

‘Heb jij een handdoek bij je,’ grapt Heer A zich over zijn bol wrijvend.
‘Niet eens een zwembroek, gek!’ antwoordt Heer Z, ondertussen zijn auto afsluitend. ‘Aparte plek… let’s check it out.’

Bij binnenkomst worden de Heren vriendelijk verwelkomd en bij afgifte van de jassen verwezen naar het restaurant boven. Op de benedenverdieping bevindt zich een apart eetgedeelte met witte meubels en paars licht, alsmede de toiletten en de garderobe. Boven ontvouwt zich een eetruimte met klassieke bar, houten vloer en allerhande tafeltjes waar al vrolijk gepilst wordt door een groepje Duitse heren en zijn enkele dames uitbundig aan de high tea begonnen. Hertengeweien, dierenhuiden en houtwerk versieren de ruimte, waar een groen kleed een soort kunstmatig grasveld vormt en vrolijke gekleurde fauteuils uitnodigend op onze lekkerbekken wachten. Niet het typische interieur van een sterrentent.

‘Deze zaak is een beetje een kruising tussen een hotellobby en een voetbalkantine,’ lacht Heer A, geriefelijk draaiend in zijn stoel bij het raam, uitkijkend over het prachtige natuurbad.
‘Als ik zo de menukaart zie, dan klopt dat wel,’ zegt Heer Z vertwijfeld. ‘Broodje hamburger, kroket en een uitsmijter zijn gewoon verkrijgbaar. Niks mis mee overigens.’
‘Zullen we maar voor het lunchmenu gaan dan?’ grijnst Heer A.
‘Ben met een natte vinger te lijmen,’ lacht Heer Z, en zo geschiedt het.

Ietwat ongerust wachten de Heren op de eerste gang, maar bij de presentatie van de amuse beginnen hun ogen licht te flonkeren. Een prachtige lolly van mango, paprika, spekbokking en inktvis knalt van het servies.

‘Damn, wat een smaak!’ kirt Heer Z verrast.
‘Hè!?’ roept Heer A. ‘Da’s echt wel wat anders dan een bitterbal!’

Bij de komst van de eerste gang, een prachtig bord met perfect gegaarde zeeduivel, gepofte quinoa, piccalilly en groenten in het zuur, vergeten de Heren de joelende Duitsers met bier, de lelijke nep-grasmat en de luidruchtig kletsende dames plus etagières zoetigheden. Dit is koken op niveau! En dat niveau wordt vastgehouden. Zeker met de komst van het hoofdgerecht; één van de lekkerste bordjes varken die de Heren tot nu toe hebben genuttigd: varkenskotelet, wang en nek met krokant gebakken polenta, zwarte bonen en een jus van geranium. De smaak knalt tot aan je ziel, petje af!

‘Zo dan,’ knort Heer A tevreden.
‘Niet slecht voor een voetbalkantine,’ glimlacht Heer Z. ‘Oh, daar komt het dessert! Wow!’

En die wow is zeer zeker terecht, want de lemoncurd pie met een sorbet van stracciatella, hibiscus en merengue ziet er niet alleen mooi opgemaakt uit, maar is wederom een smaakexplosie, dit keer een ietwat stevige frisse.

‘Zo,’ bromt Heer Z tevreden bij de koffie. ‘Jammer dat het zwembad gesloten is, want nu zou ik graag wat dobberen in het water.
‘Heerlijk op zo’n luchtbedje,’ geint Heer A.
‘Flesje bubbels erbij,’ zucht Heer Z verlekkerd.
‘Kortom?’ vraagt Heer A.
‘Dikke pluim,’ stelt Heer Z vast, met zijn vingers tastend naar een ambachtelijk gemaakt bonbonnetje.

Conclusie: De Strandlodge is de meest a-typische sterrenzaak waar de Heren ooit hebben getafeld. Kijkend naar inrichting en entourage is de zaak echt wel wat anders dan wat men normaal gewend is van een restaurant op hoog niveau, maar dat doet helemaal niets af van wat er op het bord gepresenteerd wordt. Dat is namelijk spectaculair goed! Is dit de nieuwe richting die Michelin opgaat? Wat de Heren betreft, maakt het haute cuisine, in ieder geval met betrekking tot het eten zelf, erg toegankelijk. Is het een volwaardig restaurant met dito service en ambiance? Meer een erg goede, informele brasserie, waar je aan tafel in casual kleding kunt kiezen uit een simpel broodje kroket of een verfijnd bordje met erg veel smaak. Een zeer aangenaam petje dus, dat het omrijden meer dan waard is!

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone