Menu

De Nederlanden

Beoordeling
[starratingmulti id="1" element_stars="heren-dineren"]

In het algemeen is het jaar zo voorbij en zo gaat het ook in 2015. Ieder jaar is het afwisselend voor onze Heren òf voor Mevrouw K en Z een verrassing waar er op kerstavond gedineerd en verbleven zal worden. Dit jaar mogen de dames kiezen en worden Heer A en Z in het ongewisse gelaten. Als dat maar goed afloopt?

‘Waar zijn we nu dan in Godesnaam?’ bromt Heer A aan het begin van de middag vanaf de achterbank van de auto, speurend naar plaatsnaambordjes.
‘Breukelen?’ knort Heer Z vanuit zijn baard, ondertussen alle culinaire gidsen in zijn hoofd doorbladerend. ‘Gaan we hier alleen lunchen of is het ook echt de eindbestemming?’
‘Jongens, doe eens rustig,’ lacht Mevrouw Z venijnig.
‘Dat zien jullie straks wel. We gaan eerst een broodje scoren,’ grijnst Mevrouw K haar tanden bloot.

Ietwat morrend gaan de Heren met hun wederhelften aan tafel bij (inmiddels helaas gesloten) Bistro Café ZiZi in Breukelen voor een ambachtelijk broodje kroket. Onze controlfreaks geven niet graag het heft uit handen en zeker niet als het op tafelen aankomt. Beide dames zijn zich hier maar al te goed van bewust en genieten dan ook met volle teugen van iedere steek die onder water uitgedeeld kan worden.

‘Maar waar gaan we vanavond heen dan?’ moppert Heer A, een lik mosterd uit zijn snor vegend.
‘Eet je bordje nu maar leeg, lieverd,’ glundert Mevrouw K. ‘Het wordt echt wel een leuk etentje.’
‘Wordt het chique of simpel?’ vraagt Heer Z wanhopig.
‘Het wordt simpelweg fantastisch,’ grapt Mevrouw Z met een knipoog richting haar partner-in-crime.
‘Ik geef het op hoor,’ meesmuilt Heer A, waarna hij zich maar met volle overgave op zijn kroket stort. Heer Z slaakt hierop een diepe zucht van instemming. Er zal nog enkele uren geduld getoond moeten worden.

Na de lunch worden de Heren dan eindelijk uit hun lijden verlost, want al heel snel rijden ze met z’n allen de parkeerplaats van De Nederlanden in Vreeland op; een pittoresk plaatsje, waar het hotel-restaurant op een steenworp afstand van de olijke Vecht staat.

‘En… voldoet dit aan jullie verwachtingen?’ kirren beide dames in koor.
‘Nou en of! Laat het genieten maar beginnen!’ bulderen onze Heren uit volle borst, de bagage  uit de kofferbak grijpend met gretige herenknuisten. Met een huppel in de tred treden ze het prachtige gebouw binnen.

En dat vrolijke gehuppel gaat eigenlijk continue door, want ook aan tafel in het kleurrijke restaurant (dat inmiddels helemaal gerestyled is – dus een tweede bezoek is waarschijnlijk – dikke knipoog – noodzakelijk) blijft het een feest. De amuses, waaronder de oesters, zijn een lust voor het smaakpallet. En het wordt alleen maar beter: heerlijke gemarineerde zalm met tartaar van makreel, limoen en mierikswortel, ongelooflijke gesmoorde tarbot onder langoustine, venkel, pernod en inktvis, waarna er hoog gescoord wordt met snoekbaars à la meunière, gerookte en gelakte paling, bietjes, boerenkool en chardonnay-sabayon. De wijnen die hier bijgeschonken worden komen eigenlijk allemaal uit Oost-Europa; het gezelschap is het er over eens dat dit wel echt de eredivisie van culinair Nederland is!

De gangen die volgen blijven van hoog niveau, maar missen toch het verrassende smaakniveau van de eerste drie: de in specerijenbouillon gepocheerde eendenlever met suikerbrood en profiteroles met gevogeltecrème is vol van smaak, maar wellicht iets te zwaar en de gebraden reerug met persillade, reepeper, topinamboer, zuurkool uit Langedijk en hazelnootspätzle is precies wat je wil eten met de Kerst, maar niet heel origineel. De kaasplank is dik in orde en ook het dessert, een mousse van kokos met yuzu, verse mandarijn en sorbet van mandarijn is prima op smaak; een lekkere frisse afsluiter. Ook de verrassende soufflé van kaffir met ijs, die als extraatje door de chef zelf wordt geserveerd, is heerlijk!

‘Zullen wij volgend jaar maar weer kiezen?’ loeien beide dames pesterig in koor, knabbelend van de friandises bij de koffie.
‘Dat lijkt ons een uitstekend plan…’ bromt Heer A zachtjes.
‘Ware het niet dat wij dat uiteraard veel beter zelf kunnen!’ grijnslacht Heer Z in zijn nopjes.
‘Die uitdaging nemen we aan!’ lachen de dames, als boeren met kiespijn, want het lange wachten is nu voor hen zojuist begonnen.

Conclusie: Wilco en Caroline Berends knallen er op los in hun markante, klassieke zaak met moderne touch aan de prachtige Vecht. De service is top-notch en de gerechten op het hoogste niveau. Vooral de vis-gangen zijn de Heren erg bijgebleven, alsmede de wijnen die daarbij geschonken werden. Puntjes van kritiek? Het up-sellen van gangen en gerechten aan tafel is een tikkeltje storend en ook de rekening zelf is flink gepeperd. Maar goed, voor kwaliteit moet men nu eenmaal betalen. We zijn erg benieuwd naar de renovatie van het restaurant en gaan zeker nog een keer langs! Top!

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone