Menu

De Gevangenpoort

Beoordeling
[starratingmulti id="2" element_stars="petjes-dineren"]

Hoe zoet is de beloning van een goed diner na een dag opsluiting met collega’s in een vergaderzaal? Heel zoet, want zeg nou zelf, niemand wenst toch uren achter elkaar te loeren naar powerpoint slides en te luisteren naar vaak al vaker gehoorde discussies. Nee, veel vaker wordt er meer bereikt tijdens de ontspannen sfeer van een etentje, waar de wijn vloeit en de schotels rijk zijn. Tot Heer A’s verrassing werd hij dit keer na de zakelijke bijeenkomst ook opgesloten, maar dit keer in het plezante etablissment De Gevangpoort te Woudrichem.

Enigszins murw van het geklets die dag stapt Heer A met een grote delegatie buitenlandse collega’s in Gorinchem op de veerpont naar Woudrichem, het pittoreske vestingstadje waar je heerlijk over de stadsmuren kunt dwalen. De neiging onderdrukkend enkele van de minder plezierige zakenlui over boord te duwen, stapt hij al snel knarsetandend de kade op, waarna de hele groep al na enkele stappen aangekomen is bij het restaurant, de monumentale stadspoort en gevangenis waar in de 19e eeuw mensen hun vonnis moesten afwachten.

Vele trappen worden beklommen om vervolgens in de nok van het gebouw plaats te nemen in een gezellige ruimte, waar de bediening al snel met bubbels en mondvermaakjes aan de slag gaat. De sfeer slaat snel van zakelijke gespannenheid om in vriendschappelijk ontspanning. Collega’s die eerder verbaal op de vuist gingen, slaan elkaar nu op de schouders en verbroedering lijkt een feit.

‘Let’s play a game,’ stelt de directeur van het bedrijf voor en spoedig wordt er een soort “truth-or-dare” variant gespeeld, waardoor de sfeer nog losser wordt. Heer A heeft zijn interesse inmiddels al lang verlegd naar wat er voor zijn olijke neus wordt gezet door de zwarte brigade. De ietwat zenuwachtige gastvrouw en sommelier probeert moedig in het Engels door het gezever van het mensenvolk door te komen met een toelichting op het maal; chapeau!

De zeer smakelijke amuse is een soepje van tomaat en een heilbotsalade, waarna al snel de eerste gang wordt gepresenteerd: een mooi stuk gemarineerde tonijn met gamba’s, hoewel in eerste instantie vooral de Amerikanen in het gezelschap moeite lijken te hebben met de haast rauwe vis, wordt er toch na enige happen overal goedkeurend geknikt. De pinot griggio die erbij wordt geschonken past ook perfect; petje af voor dit gerecht! De hoofdschotel is een perfect gegaard stuk kalfslende met portsaus en garnituur van haricot verts, asperge en aardappel; erg smakelijk. Ook het dessert van yoghurtijs, mango en rode peper is zeer de moeite van het eten waard.

‘Didn’t know you could eat so well in this country,’ zegt de directeur genietend van de chocola bij het mokkaservies.
‘What makes you say that?’ vraagt Heer A ietwat verbaasd.
‘We only had a tiny cheese sandwich and a glass of milk for lunch,’ is het verongelijkte antwoord.
‘Well we didn’t want you to be too full, and miss out on all this,’ lacht Heer A ontwapenend, de beruchte Hollandse zakenlunch vervloekend.
‘That, my friend, is true. But next time, you make the office food just as good as it is in this prison, and if not, we’ll simply move the meeting to this place. I’d rather be in prison for a day and eat good, then be free with an empty stomach.’ En daar kan Heer A het alleen maar mee eens zijn.

Conclusie:┬áChef van der Stelt, die gewerkt heeft bij de Fuik in Aalst en Wolfslaar te Breda, zet hoewel de ingredi├źntkeuzes “safe” zijn – heeft waarschijnlijk ook met de instructie vanuit het kantoor van Heer A te maken – wel een sterk menu neer. De gerechten zijn hoog op smaak en de garing is perfect. Daarnaast is de bediening accuraat en vriendelijk en kan er over de wijn niets dan positiefs gezegd worden. En dit alles voor een zeer scherpe prijs. Kortom, als Heer A een dagje gevangenis voor de boeg heeft, dan kiest hij zeer zeker Woudrichem om te brommen, maar hier gelukkig niet op alleen water en brood.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone